FMC Collective: The Why?

20 november 2017

Je hoort iedereen zich afvragen; waar zijn die females in the scene? Er zijn te weinig vrouwen die rappen. Er zijn vooral te weinig échte vrouwen die rappen of hiphop muziek maken. Meiden die binnen maar vooral buiten de commerciële paden bezig zijn met rap, MC’ing, hiphop muziek, producing, spoken word enzovoorts. Maar wij weten dat die meiden er wel zijn. Hoe komt het dat je ze niet ziet, vertegenwoordigt op je facebook tijdlijn, maar ook op de Nederlandse urban platformen zoals Puna en 101barz. Waarom zie je geen female MC’s hosten in de clubs op het Leidseplein?

Wij blijven om ons heen horen dat er te weinig meiden in de scene zijn die van zich laten horen. Maar wij zien dat ze er wel zijn. Sterker nog, ze zijn er en ze hebben nog potentie ook. Helaas lijkt de Nederlandse urban muziekscene er niet op te zijn gemaakt om vrouwen de ruimte te geven. Met name de commerciële hiphop muziek wordt gedomineerd door artiesten als Adje, Cho, Broederliefde, SBMG, Jairzinho, Frenna, Ronnie Flex, Jonna Fraser, Lil Kleine en ga zo maar door. De enige ‘queens of the scene’, de meiden waar je wat van hoort in het commerciële vlak, zijn I AM AISHA en Latifah. Ookal hebben deze meiden zich al alom bewezen als MC’s, het lijkt alsof ze in een bepaalde persona worden gedwongen. We zien meiden met felgekleurde pruiken, lange nagels en bontjassen. De ‘bad bitch’-identiteit á la Nicki Minaj lijkt de norm. Sexy mag, vinden wij, maar laten we vooral plaats maken voor de meiden die niet zijn opgesmukt door de platenbazen – die toch vooral bepalen waar jong Nederland naar luistert. Meiden die in de eerste plaats muzikanten zijn, die zichzelf laten zien in hun muziek en hun teksten, die respect hebben gewonnen in hun plaatselijke cirkel door vooral hun eigen ding te doen.

Maar laten we ons nu richten op wat er onder het commerciële oog gebeurt in de muzikale scene. Grote steden als Amsterdam en Rotterdam kennen een groot aantal jonge creatieven, die hun persoonlijke netwerk opbouwen door een combinatie van uitgaan en social media. De gemiddelde social circle is anno 2017 groter dan ooit. Mensen die met elkaar opgroeien, elkaar tegenkomen in de club en elkaar vinden in de urban muziekscene. Maar ook mensen die online connecten, volgen, en zo hun kennis en inspiratie vinden. De grote stad kent MC’s, DJ’s, rappers en producers die binnen hun eigen on- of offline netwerk bezig zijn met het ontwikkelen van hun talent. Sommigen weten hun ambities naar een hoger niveau te tillen, en er zelfs geld mee te verdienen. Anderen ontbreekt het aan een plek of middelen om verder te kunnen groeien. Gelukkig zijn er, met name in de randstad, genoeg plekken waar die ontwikkeling gefaciliteerd wordt. Neem bijvoorbeeld Studio West, Nowhere, Hip Hop Huis en RIGHTABOUTNOW INC. Maar alsnog, met zoveel kansen voor nieuw talent, stellen wij de scene de vraag; Where the ladies at?

Om dit statement te onderbouwen: Google maar eens ‘succesvolle vrouw in hip hop’. Welke namen verwacht je naar boven te halen? Het volgende is echter wat je krijgt, de harde online waarheid.

Er wordt gepleit voor meer vrouwen in de Nederlandse hiphop. Google made my point. En niet alleen het mijne, maar dit zijn ook de woorden van Jaap van der Doelen (2014, hiphopinjesmoel.nl). Hij beschrijft hoe het gebrek van vrouwelijke stemmen in de hip hop muziek schadelijk kan zijn voor het genre.

“Het vrouwelijk perspectief heeft, ondanks zijn ondervertegenwoordiging, wel van het begin af aan al onderdeel van de hiphopcultuur uitgemaakt. Nu het zo naar de achtergrond dreigt te verdwijnen, gaat er dus iets verloren. Dat leidt niet alleen tot een versmalling van het genre en een verschraling van het aanbod, hiphop dreigt er mee aan relevantie te verliezen.”

Deze versmalling is wat we nu herkennen in de commerciële Nederlandse hiphop. De hype die wordt veroorzaakt door bepaalde groepen met een sound die aanslaat, zorgt dat iedere artiest, producer en artist manager er met dollar tekens in zijn ogen bovenop springt. Met als resultaat meer van hetzelfde. Een normale marktwerking waarschijnlijk, die al zolang hiphop bestaat bepalend is voor de doorontwikkeling van het genre. Zo stelt ook Van der Doelen, terugkijkend op de originele opkomst van hiphop in the States:

“Rap werd destijds vaak gelijkgesteld aan agressie. Dat beeld werd weliswaar niet gedeeld van binnenuit, maar als dat vervolgens van buitenaf wel geprojecteerd wordt, en de meest populaire acts daar allemaal aan voldoen, gaan de platenmaatschappijen op hun beurt voornamelijk investeren in méér acts die aan dat cliché voldoen. Die brengen tenslotte het meeste geld in het laatje. Op die manier stelt het incorrecte beeld van buitenaf de werkelijkheid binnenin het genre steeds meer bij.”

Op een zelfde manier is een gebrek aan vrouwen dus slecht voor hiphop. Als er geen vrouwelijke sterren zijn, lijkt er van buiten af geen plek voor vrouwen in rap, waardoor er niet meer in vrouwelijk talent wordt geïnvesteerd en het vrouwelijk perspectief verder en verder naar de achtergrond verdwijnt. Van der Doelen bevestigt ook de enige uitzondering hierop; de eerder genoemde ‘Gangster Bitch’-persona. Iedere vrouwelijke rapper die wereldwijde sterrenstatus geniet zet zich zelfbewust weg als seksobject, over de top en met attitude. Wij zijn absoluut fan van Nicki Minaj, Lil’ Kim en Remy Ma en hebben geen probleem met hoe ze hun seksualiteit presenteren. Maar ze bevestigen daarmee wel de regel; dit is een imago dat erg makkelijk in een door mannen gedomineerd genre te verkopen is.